Walka sparingowa w strukturze treningu

W treningu poszczególnych dyscyplin istnieją różne poglądy na to, kiedy wprowadzać walkę treningową w strukturę treningu i ile czasu mu poświęcać.
 
Innymi zasadami rządzi się walka treningowa w sportach walki, a innymi w systemach nienastawionych na sport. W sportach walki sparingi są integralną częścią treningów, gdyż walka sportowa jest ograniczona pewnymi regułami, pozwalającymi uniknąć lub zmniejszyć ryzyko kontuzji, i w walce treningowej zawodnicy stosują się do tych samych reguł. Natomiast w metodach walki nastawionych na walkę realną, w której zdarzają się obrażenia ciała, nie jest możliwe ani dopuszczalne wprowadzenie walki treningowej w takich samych warunkach, jak w rzeczywistej sytuacji.
 
Istotną rolę odgrywa też poziom i rodzaj motywacji zawodnika. Walka treningowa zarówno uwzględnia, jak i kształtuje motywację.
 
W wielu szkołach o podejściu tradycyjnym, pomimo odcinania się od zachodnich sportów walki, sparuje się w identyczny sposób jak w kick-boxingu i innych dyscyplinach typu boxe pieds-poings, a technika zastosowana w sparingu różni się od tej w formach. Taki sposób walki wynika z szerokiego rozpowszechnienia boksu i opartych na nim dyscyplin na Zachodzie, i związanej z tym łatwości w zdobyciu ochraniaczy dostosowanych do reguł walki w boksie czy kick-boxingu. Jednakże taka walka treningowa nie jest jednak adekwatna do umiejętności, których celem jest trening w szkołach tradycyjnych. Szkoły tradycyjne mają swoje zasady i strategie walki, które niejednokrotnie różnią się znacznie od kick-boxingu, więc sparing bokserski może hamować rozwój tych umiejętności.
 
W treningu większości dyscyplin, nie przystępuje się do walki treningowej wolnej po przyswojeniu przez ćwiczącego technik podstawowych, lecz przed wprowadzeniem walki wolnej praktykuje się ćwiczenia z partnerem (tzw. formy podwójne) lub prostsze formy walki, np. walkę zadaniową lub walkę wolną z ograniczeniami (zakaz stosowania pewnych technik, atakowania pewnych punktów witalnych lub ograniczenia na siłę). W początkowej fazie treningu, ćwiczący nie ma wyrobionego automatyzmu technik i ma kłopoty z wieloma czynnikami zakłócającymi, co oznacza, że walka treningowa w tej fazie może zakłócać postępy.
 
Podejście tradycyjne do treningu walki tkwi w celu, jaki ma przed sobą tradycyjny trening, oraz w koncepcji walki w tych stylach. Tradycyjny trening sztuki walki opiera się przede wszystkim na szybkiej i właściwej reakcji na atak i właściwej pracy ciała. Wyrobienie takich odruchów trwa bardzo dużo czasu (niekiedy lata). W sztukach walki tradycyjnych, reakcje, odruchy i właściwą pracę ciała wyrabia się poprzez trening ćwiczeń podstawowych i form. Zbyt wcześnie wprowadzona walka wolna, w szczególności walka bokserska, hamuje rozwój bardziej złożonych umiejętności, np. przyjmowania i użycia energii otrzymanego uderzenia tak, by samemu wyprowadzić cios wykorzystując właśnie otrzymaną siłę. Walka w warunkach zbliżonych do realnych może być ćwiczona jedynie w dalszym etapie treningu.
 
 
 
 
 

Jak szkolono wojowników ninja?

Między XV a XVII wiekiem japońscy shinobi (w wolnym tłumaczeniu: „złodzieje”) zajmowali się sztuką kamuflażu, sabotażem oraz skrytobójstwem. Mieszkali w górskich osadach, gdzie mogli ćwiczyć potajemnie. Według Stephena

Czytaj więcej »