System KAPAP – ,,walkę twarzą w twarz”

utworzone przez | Sie 28, 2020 | Ciekawostki | 0 komentarzy

KAPAP to skrót od słów Krav Panim el Panim, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „walkę twarzą w twarz”. Jest to oryginalny system walki wręcz i samoobrony, stosowany i udoskonalany przez żydowskie jednostki ruchu oporu w czasie II wojny światowej.
System KAPAP został opracowany w latach 30. XX wieku, jako część szkolenia przygotowawczego dla żydowskich osadników przybywających do Brytyjskiego Mandatu Palestyny w ramach piątej aliji. Nowo przybyli osiedlali się z reguły na terenach zamieszkałych przez Arabów, a zakładane przez nich osady i kibuce miały charakter warowny, z uwagi na panującą pomiędzy Żydami i Arabami wrogość.
KAPAP stanowił raczej założenia walki niż system, które pozwalały ćwiczyć i zdobywać nowe umiejętności praktyczne uczestnikom szkolenia. Oddziały Palmach zaadoptowały KAPAP jako stale rozwijający się system walki dla swoich rekrutów.
Początkowo był on uznawany za zestaw przydatnych praktycznych umiejętności zdobywanych przez żołnierza w czasie treningu. Głównym celem było zwiększenie wytrzymałości fizycznej, rozwój ducha walki, a także poszerzanie umiejętności walki defensywnej i ofensywnej. W jej skład wchodził trening fizyczny i wytrzymałościowy, użycie broni białej, boks, ju juitsu oraz walka nożem i pałką.

Główni twórcy

Gershon Kopler: instruktor judo i ju juitsu, zorganizował i stworzył koncepcję samoobrony jako część treningu KAPAP w strukturach Palmach i Hagana. Zginął w czasie wykonywania operacji specjalnej w okolicach Trypolisu w Libanie.

Yehuda Marcus: główny instruktor wyszkolenia fizycznego, judo oraz ju juitsu. Zastąpił na tym stanowisku Gershona Koplera, zginął w tragicznym wypadku w trakcie ćwiczeń.

Moshe Finkel: instruktor wyszkolenia fizycznego, połączył różne typy sztuk walki w jeden wspólny system treningowy.

Maishel Horovitz: oficjalny instruktor KAPAP w Palmach, był odpowiedzialny za rozwój taktyki walki krótką pałką i rozpropagował ją w odniesieniu do systemu.

Icchak Sade: dowódca Palmach, zaadoptował system treningowy KAPAP i przeniósł go później do ruchu Hagana oraz innych jednostek specjalnych.

Metoda walki krótką pałką w samoobronie stanowiąca część programu KAPAP została zaczerpnięta z systemu szkolenia jednostek brytyjskich stacjonujących w Indiach i była wciąż nauczana ze względu na zagrożenie ze strony miejscowych uzbrojonych w nabut (metrową krótką pałkę).
Za najważniejszą część treningu uznawano walkę pałką (krótką i długą). Metoda krótkiej pałki była używana najczęściej, ze względu na dostosowanie jej do młodych pokoleń rekrutów. Stała się zamiennikiem użycia broni palnej, której wykorzystanie było ograniczone. Wśród używanych kijów, w walce w systemie KAPAP używane były najczęściej krótkie pałki, dlatego te były najczęściej trenowane. Były także preferowane ze względu na możliwość ukrycia ich w rękawie zanim rozpoczęła się walka na ulicy.

Szkolenie

System KAPAP opierał się na zasadach, nie technikach, dzięki czemu był względnie łatwy do dostosowania dla dużych grup ćwiczących.
Trening KAPAP obejmował:

prawidłowe postawy ciała

właściwe ustawienie względem przeciwnika

powierzchnie uderzające

sposoby uderzania

obrony przed kijem/ batonem

walkę kijem/ batonem

Prostota zasad KAPAP i szybkie dostosowanie uczyniły go skutecznym narzędziem treningowym tysięcy żołnierzy w Palmach i Haganie, grupach podziemia, które działały jako bojówki polityczne przywództwa żydowskiego w ziemiach zamieszkanych przez Żydów w ramach brytyjskiego mandatu w Palestynie.

0 komentarzy

Wyślij komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

zaprojektował godweb.pl

Share This