Kontuzja nadgarstka

utworzone przez | Sie 22, 2020 | Ciekawostki | 0 komentarzy

Nadgarstek złożony jest z ośmiu kości poukładanych w dwóch rzędach: bliższym i dalszym. Rząd dalszy składa się z kości: czworobocznej większej, czworobocznej mniejszej, główkowatej haczykowatej, które łączą się z podstawami kości śródręcza, tworząc stawy nadgarstkowo-śródręczne. Rząd bliższy składa się z kości: łódeczkowatej, księżycowatej, trójgraniastej i grochowatej. Trzy pierwsze łączą się z kością promieniową za pomocą stawu promieniowo-nadgarstkowego.
Kontuzje i stabilizacja nadgarstka

Staw nadgarstkowy pozwala na wykonywanie ruchów dłoni: odwiedzenia w stronę promieniową i łokciową oraz wyprostu i zginania.
Najczęstszymi uszkodzeniami w obrębie stawu nadgarstkowego i kciuka są:

skręcenia nadgarstka w następstwie upadku w przód skutkującym niestabilnością i urazem kości księżycowatej.

skręcenia czyli naderwanie więzadła-będącego elastycznym paskiem tkanki miękkiej otaczającej staw.

złamania kości promieniowej o patomechaniźmie wyprostnym – Collesa lub zgięciowym – Smitha

złamania kości łódeczkowatej, wchodzącej w skład szeregu bliższego kości nadgarstka.

często występującym urazem kciuka jest skręcenie w przebiegu złego ułożenia dłoni w walce , nagłego wymuszonego odwiedzenia lub zmian zwyrodnieniowych stawu śródręczno-nadgarstkowego kciuka.

Powodem urazów z reguły jest upadek podczas walki lub rzutu gdzie odruchowo wyciągamy kończynę górną do przodu lub do tyłu w celu amortyzacji uderzenia – upadając na dłoń.
Typowym miejscem złamania dla kości promieniowej jest jej odcinek dalszy.

Klasyczny przykład to złamanie Collesa, które jest wynikiem upadku na dłoń wyprostowaną (zgięcie grzbietowe ręki). Wynikiem upadku na dłoń zgiętą, jest złamanie Smitha występujące stosunkowo rzadko.
Najczęściej wiążą się to z aktywnością sportową, taką jak zapasy , judo , mma .

Jakie są objawy złamań nadgarstka?

Warto zauważyć, że aby doszło do kontuzji u osoby młodej zadziałać muszą znacznie nakładające się siły. Charakterystycznymi objawami złamania jest: ból, obrzęk, krwiak w miejscu urazu oraz zmniejszona ruchomość nadgarstka, będące sygnałem do natychmiastowego udania się na ostry dyżur.
Pozwoli to ustalić stopień uszkodzenia i zaplanować cały proces leczenia i rehabilitacji. Podstawą rozpoznania złamania jest zdjęcie RTG.

Rehabilitacja po złamaniu dalszej części kości promieniowej.

Jeśli doszło do złamania bez przemieszczenia lub z niewielkim przemieszczeniem kończyna musi zostać unieruchomiona za pomocą stabilizatora ortopedycznego.W leczeniu ambulatoryjnym najczęściej jednak stosuje się opatrunki gipsowe. W złamaniu z przemieszczeniem niezbędne jest wykonanie repozycji, a w razie jej niepowodzenia – leczenie operacyjne, po którym występuje gipsowanie w pozycji przeciwnej do mechanizmu urazu. W trakcie unieruchomienia (orteza, gips), jeżeli nie ma ku temu przeciwwskazań, należy regularnie stosować ćwiczenia izometryczne, które ułatwią i przyspieszą późniejszy powrót do pełnej aktywności i sprawności.
W wielu przypadkach w fizjoterapii urazowej, stosuje się specjalne pozycje ułożeniowe takie jak: pozycja pośrednia i Cottona-Ledera inaczej zwana tradycyjną. W procesie rehabilitacji należy skupić się na poprawie ukrwienia, przywróceniu pełnego zakresu ruchu w stawie oraz wzmocnieniu siły mięśniowej. Ćwiczenia powinno dobierać się w zależności od etapu leczenia, samopoczucia pacjenta. Należy stosować ćwiczenia czynne i bierne palców, ćwiczenia czynne barku i łokcia, ćwiczenia wzmacniające kończynę górną, zaczynając od ćwiczeń biernych, wspomaganych, samo-wspomaganych, czynnych stopniowo zwiększając obciążenie.
Pomimo, iż uszkodzeniu uległy struktury dookoła nadgarstkowe, należy zwrócić uwagę na całą kończynę, ponieważ unieruchomienie nadgarstka w postaci różnej długości usztywnienia zawsze powoduje różnego rodzaju ograniczenia na skutek dodatkowego ciężaru założonego gipsu. Przeciążenia kończyny i obręczy kończyny górnej powinny być zminimalizowane. Wzmożone napięcia okolicy obręczy barkowej mogą powodować powstawanie dolegliwości kręgosłupa szyjnego i piersiowego. Prostym i skutecznym środkiem zaradczym jest temblak ortopedyczny, w którym można odciążyć uszkodzoną kończynę górną.
Po zdjęciu opatrunku do wykonywanych już, wymienionych wyżej ćwiczeń, dochodzą ćwiczenia samoobsługi. Często wykorzystuje się różnego rodzaju drobny sprzęt rehabilitacyjny takie jak taśmy do ćwiczeń, hantle, piłeczki, tubingi, siateczki rehabilitacyjne itp.

0 komentarzy

Wyślij komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

zaprojektował godweb.pl

Share This