CO MUSI POSIADAĆ ZAWODNIK?

W swoich wymaganiach mieszane sztuki walki są dyscypliną niejednoznaczną. Różnorodny zakres dozwolonych technik pozwala poszczególnym zawodnikom na specjalizację w odrębnym wachlarzu umiejętności. Mimo to, tak wieloczynnikowy charakter tego sportu sprawia, że fighterzy wymagają szerokiego zakresu cech fizycznych, w tym między innymi optymalnie rozwiniętej siły, zdolności do generowania mocy oraz wydolności beztlenowej i tlenowej .
 
Ze względu na tak wysoką różnorodność nie da się więc określić jedynych słusznych wymagań kondycyjnych dla MMA, a tym samym najlepszych praktycznych wytycznych dla trenerów. Można jednak wskazać potrzeby dyscypliny, które w sposób indywidualny w odniesieniu do aktualnych potrzeb poszczególnych zawodników, dają możliwość analizy i implementacji konkretnych zabiegów treningowych.
 
Rywalizacja w mieszanych sztukach walki opiera się o powtarzane wysiłki o wysokiej intensywności. To właśnie ta zdolność, do realizowania powtarzanych akcentów składających się z serii uderzeń czy kopnięć jak również pracy w parterze, determinuje sukces sportowy. Tak wysokie zaangażowanie procesów beztlenowych przemian energetycznych widoczne jest za pośrednictwem pomiarów mleczanu, którego stężenia po standardowej walce mma znacząco wzrastają, sugerując duży udział glikolizy beztlenowej. Zawodnik, który będzie w stanie wykonać więcej przejawów wysiłku beztlenowego będzie również charakteryzował się większym prawdopodobieństwem wygranej. Stąd też, optymalne zdolności buforujące kumulujące się metabolity wysiłku beztlenowego są jedną z ważniejszych cech wymagających wytrenowania.
 
Odpowiednia wydolność tlenowa również jest czynnikiem sprzyjającym w kontekście ogólnego przygotowania fizycznego. To właśnie za pośrednictwem tlenowych przemian energetycznych, będzie dochodzić do odbudowy zasobów energetycznych, zarówno podczas walki jak i w trakcie pasywnej przerwy. Jak wykazują badania analizy ruchu zawodników w walkach MMA, stosunek wysiłku o wysokiej intensywności do niskiej intensywności waha się pomiędzy 1:3 do 1:4. Oznacza to, że na każdy akcent wysoko-intensywny jak np. nagły atak składający się z serii ciosów czy kopnięć przypada średnio 3/4 razy dłuższy okres „czujnego odpoczynku”.
SIŁA MIĘŚNIOWA W MMA
Nierzadko w sporcie mówi się, że siła jest matką. Chodź twierdzenie to jest trochę na wyrost to trudne odmówić mu co najmniej połowicznej prawdy. Wykazano bowiem, że wyższy poziom siły w stosunku do masy ciała ma działanie ochronne przed zmęczeniem w sportach o wysokich obciążeniach fizjologicznych, w których kontakt z przeciwnikiem jest kluczowym elementem rywalizacji. W mma siła ta będzie odnosić się do ruchów zarówno dynamicznych, odbywających się w konkretnym zakresie ruchu jak i w sposób izometryczny, na stałej długości mięśnia. Siła dynamiczna logicznie odnosi się do pracy klinczu czy parterze, gdzie elementy przepychania czy próby zastosowania konkretnej dźwigni są przejawami wywierania konkretnej siły na przeciwnika. Co więcej, sama siła maksymalna jest poniekąd podstawą do dalszej pracy nad mocą mięśniową, zaś optymalne generowanie mocy warunkuje skuteczność wyprowadzanych uderzeń.
SIŁA MAKSYMALNA
Siła maksymalna jest największą ilością siły jaką jest w stanie wygenerować osoba w odniesieniu do obciążenia zewnętrznego bądź konkretnego obiektu. Jej kształtowanie pozwala uzyskać szereg benefitów w odniesieniu do warunków sportów walki. Wykazuje się między innymi, że im wyższy poziom siły mięśniowej tym korzystniejszą ekonomią pracy cechuje się zawodnik. Oznacza to, że osoba silniejsza będzie cechować się mniejszym kosztem energetycznym na wykonanie konkretnej pracy, przykładowo obalenia bądź wyprowadzenia serii ciosów. Poziom siły maksymalnej jest więc indykatorem ogólnego stopnia wytrenowania. Co więcej, siła jest podstawowym czynnikiem prewencyjnym w kontekście urazów. W szerokim spektrum sportów walki, zawodnik silniejszy będzie cechować się przewagą konkurencyjną.
 
SIŁA REAKTYWNA
Siła reaktywna odnosi się do optymalnego wykorzystania cyklu rozciągnięcie skurcz (SSC). Jest to typ funkcji mięśni, gdzie mięsień kurczy się po ówczesnym rozciągnięciu, a jego efektywność związana jest z kumulacją energii elastycznej podczas fazy ekscentrycznej. Stąd siła reaktywna jest zdolnością do szybkiego przechodzenia od ekscentrycznego do koncentrycznego skurczu mięśniowego. W sportach walki rzadko kiedy występują skurcze mięśniowe wyłącznie o charakterystyce koncentrycznej, ekscentrycznej lub izometrycznej. Zwykle ruchy obejmują złożoną kombinację różnych skurczów mięśniowych, w tym ekscentryczno-koncentryczne, których efektywność warunkuje siła reaktywna. Czynność wyprowadzania ciosu czy kopnięcia może być więc uważana w dużej mierze za przejaw działania siły reaktywnej.
 
Siłę reaktywną można ocenić zaś za pośrednictwem wskaźnika siły reaktywnej (RSI) ukazując tym samym zdolność sportowca do efektywnego wykorzystania SSC w wyniku szybkiego obciążenia podczas lądowania i wykorzystania siły sprężystej podczas fazy koncentrycznej skoku. Wskaźnik oblicza się na podstawie wysokości skoku w stosunku do czasu kontaktu z podłożem, zaś zmodyfikowany wskaźnik (RSImod) to stosunek wysokości skoku do czasu ruchu w CMJ (wyskok dosiężny. Jak wykazano w pracy James’a i współpracowników sportowcy na wyższym poziomie w mieszanych sztukach walki przejawiali większą wartość mocy szczytowej i wyższy wskaźnik RSImod niż sportowcy na niższym poziomie zaawansowania. Jest to więc niezwykle kluczowy parametr ponieważ sportowiec generujący taką samą siłę w krótszym czasie, może poruszać szybciej swoją masą ciała a więc szybciej i skuteczniej wyprowadzać m.in. uderzenia. Mniej potrzebnego czasu na wykonanie potężnego ciosu lub większa siła w inicjowaniu obalenia to większe prawodpodobieństwo uniesionej ręki po zakończonym pojedynku.
SIŁA EKSPLOZYWNA
Siła eksplozywna odnosi się do cyklu rozciągnięcie skurcz o wolniejszym charakterze. Są to wysiłki klasyfikowanej jako te, których czas kontaktu z podłożem jest dłuższy niż 250 milisekund, a ruch charakteryzują większe przesunięcia kątowe w stawach [8]. W odniesieniu do sportów walki, przejawy siły eksplozywnej można zaobserwować w wolniejszych ruchach opartych na sile, takich jak próba obalenia. Choć ruchy te pozornie mogą wydawać się szybkie dla obserwatora to są powolne w stosunku do sił reaktywnych, jak uderzenie czy kopnięcie.
 
Kształtowanie siły eksplozywnej jest więc kluczowe z perspektywy skuteczności sportowej w mma. Pozwala to bowiem na odpowiednią rekrutację neuronów ruchowych, zwiększając liczbę włókien mięśniowych biorących w konkretnej sytuacji na ringu. Jest to bowiem jeden z czynników warunkujący skuteczną próbę rób udaremnienie obalenia czy zapasów w klinczu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.